Άφησε το μεταξωτό κιμονό να γλιστρήσει απαλά από τους κατάλευκους ώμους και να κυλήσει στο πάτωμα, αποκαλύπτοντας την απειλητική γύμνια της.
Λικνίστηκε με νάζι πάνω στα μαύρα, σατέν ψηλοτάκουνα πασουμάκια και μισοκλείνοντας τα βλέφαρα, τού ψιθύρισε ηδυπαθώς στο αυτί:
Μωρό μου, όχι απόψε...έχω πονοκέφαλο...
Κλασσικη δικαιολογια την οποια δεν θα καταλαβω ποτε...
ReplyDeleteνα παρεις ασπιρινη γ... το κ... μου! ;)
ReplyDeleteΑχ! καταπληκτικο...
ReplyDeleteζερο.
@boys, boys, boys!
ReplyDeleteΚαλησπέρα σε όλους!
:-))
Καλημερα Λουσυ
ReplyDeleteΠαντα μου αρεσε η ξαφνιασμενη φατσα που εβλεπα οταν - ετσι για σπασιμο- το ελεγα εγω.
Καλα του έκανε επειδη δηλ ηταν γυναικάρα έπρεπε κάθε βράδυ να το έχει στο πιάτο...σιγά ρε παιδιά
ReplyDelete@wrathchild,
ReplyDeleteκαλημέρα!
Α! Έτσι για σπάσιμο, λοιπόν!
Και μετά τι έκανες;;;
@trelofantasmeni,
ReplyDeleteκαλώς ήλθες!
Απολύτως σωστή!